Κάποτε, πριν τρία χρόνια, είχα μείνει μόνη μου. Μόνη μου λέγοντας ολομόναχη, δεν είχα κανέναν στο πλευρό μου, δεν είχα φίλους, φλερτ, κάποιον δίπλα μου για να βγούμε μία βόλτα. Πήγαινα σε ένα γήπεδο και έκανα πατίνια ακούγοντας μουσική και προσευχόμουν κάθε μέρα να περάσει και αυτή μήπως η επόμενη είναι καλύτερη. Άκουγα τα γέλια των άλλων παιδιών στο γήπεδο, συγκεκριμένα μια παρέα της ηλικίας μου έπαιζε τζαμί, κυνηγητό, κρυφτό και άλλα παιχνίδια σαν να ήταν μικρά παιδιά και πέθαινε το μέσα μου που εγώ δεν είχα κανέναν να γελάμε μαζί. Τρία χρόνια μετά, βρήκα παρέες, φιλίες, κολλητούς και κολλητές, άνθρωποι που με νοιάζονται, που με αντέχουν, που με καταλαβαίνουν. 
Αυτό είναι σημείωση για τον εαυτό μου, η παρέα σε χρειάζεται, σε χρειάζεται ολόκληρη, όχι σε κομμάτια. Μην αφήνεις κανέναν και τίποτα να σε διαλύσει και χάσεις την φλόγα που έχεις στην καρδιά και στα μάτια σου. Ακούς; Τα πιο σημαντικά πράγματα, δεν είναι πράγματα, είναι οι άνθρωποι δίπλα σου και φρόντισε για αυτούς, για το χαμόγελο τους και το να νιώθουν άνετα δίπλα σου. Μόνο εσύ κρατάς το κλειδί της καρδιάς σου και είναι μόνο στο δικό σου χέρι να είσαι ευγνώμων για όσα έχεις, πόσο μάλλον όταν έχεις φτάσει σε σημείο να έχεις χάσει τα πάντα. Να είσαι ευγνώμων και να χαμογελάς στις δυσκολίες που έρχονται, θα φύγουν. Να αγαπάς τον εαυτό σου.

 Έχεις γίνει ακριβώς αυτό που σιχαινόσουν. Συναισθηματικά νεκρός λέγεται αυτό και με σέρνεις στο δράμα που ζεις, αλλά όχι, εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω σε αυτό. Πιστεύω θα βρεθεί κάποια κοπέλα που θα θέλεις μόνος σου να παλέψεις για να μην την χάσεις. Όσο για εμένα αν ρωτάς, σε ερωτεύτηκα από το πρώτο γαμημένο λεπτό που σε είδα, αλλά μην ανησυχείς εμένα δεν με άλλαξες. Καλύτερα να πας διακοπές ελεύθερος να περάσεις καλά χωρίς να έχεις εμένα πάνω στο κεφάλι σου. Λυπάμαι που τα πέρασες όλα αυτά που έχεις περάσει, αλλά έπρεπε να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, όχι αυτό το τέρας που έχεις γίνει. 

Γεια, είμαι 24 χρονών και δεν φημίζομαι για την υπομονή μου. Συνήθως όταν κάποιος με αναστατώνει σηκώνομαι και φεύγω από οπουδήποτε και αν είμαι. 24 χρόνια τώρα, το μόνο που ξέρω να κάνω καλά είναι να τα παρατάω. Ήρθε όμως αυτή η στιγμή που γνώρισα ένα αγόρι που μου κάνει την ζωή πατίνι. Προσπάθησα να φύγω από αυτόν 1-2 φορές και με άφησε. Δεν μου ξαναμίλησε. Αυτό ήταν. Αυτό ήταν το κλειδί της υπομονής μου. Πλέον είμαι μία άλλη κοπέλα που ανέχομαι οτιδήποτε μου κάνει, όσες φορές και να μου κάνει “κακό”. Θέλω τόσο πολύ αυτό το αγόρι που κάνω πίσω τις δικές μου αρχές “σχέσης” για να μου δίνει μετρημένα ψίχουλα. 
Οι περισσότεροι θα με βρίζετε και θα μου πείτε να σταματήσω να το κάνω αυτό στον εαυτό μου. Ναι, προσπάθησα όσο δεν πάει, πιστέψτε με. 
Το κείμενο αυτό το γράφω για να το διαβάσω σε 6-7 μήνες και να καταλήξω αν θα έχει αντίκτυπο στην ζωή μου η τόση υπομονή που έχω κάνει και αν τελικά αξίζει όλος αυτός ο κόπος, έστω για να πω “με αυτόν τον τρόπο αγάπησα παραπάνω τον εαυτό μου“.

Θα με ψάχνεις στα ποτάμια και στις λίμνες. Θα αναπολείς τις στιγμές μας στα παγκάκια που αράζαμε αγκαλιά και τα φιλιά μου. Θα σου λείψουν όλα, στο υπόσχομαι. Στο υπόσχομαι ότι την στιγμή που θα σε ξεπεράσω, θα περάσω από το μυαλό σου μία βόλτα και θα σου κάνω άνω κάτω τη ζωή. Εγώ θα φύγω από εσένα, θα μείνω μόνη μου. Εσύ θα γυρίσεις πίσω σε εμένα, θα καταλάβεις. Μπορεί να περάσουν μέρες, εβδομάδες, μήνες, αλλά στο υπόσχομαι θα με ζητάς πίσω. Θα ζητάς πίσω όλα μου τα μηνύματα, όλα μου τα παράπονα, όλη μου την τρέλα, όλες τις αγκαλιές μου, τα φιλιά μου, ό,τι σου έχω χαρίσει. Θα με ψάχνεις σε κάθε κορίτσι που γνωρίζεις και δεν θα με βρίσκεις πουθενά.

Τι να σου λέω και εσένα τώρα; Που μου έδωσες σημασία 4 ώρες και έχω πεθάνει μέσα μου 4 εβδομάδες; Τι να σου λέω; Που έχουν χαραχτεί τα μάτια σου στην καρδιά μου, το βλέμμα σου πάνω μου όταν έπαιζες το παιχνίδι με τα ανοιχτά μάτια. Τι να σου λέω; Που όλα τα χάδια σου μου άνοιξαν πληγές στην καρδιά μου. Τι να σου λέω; Τι; Ένα “γεια” και ένα “αντίο”; Που τα παράπονα σου αντηχούν μέσα μου σαν προσευχή κάθε μέρα λέγοντας ξανά και ξανά τα λόγια που μου είχες πει όταν δεν σου έδινα σημασία; Σε αναζητάω κάθε μέρα και πάντα λείπεις, από παντού.

Το φως περνάει μέσα από τα κενά που έχουμε στο σώμα μας λένε, για αυτό οι πληγές είναι θεραπευτικές. Σήμερα δεν νιώθω φως, νιώθω μόνο κενό, ουλές και τσουξίματα στο στομάχι. Ένα αίσθημα επικρατεί, ναυτία και ζαλάδα. Βγαίνουν οι πεταλούδες από μέσα μου, αυτές που έγραφαν το όνομα σου. Αρχίζουν να σβήνουν σιγά σιγά τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, το μυαλό μου δεν ενδιαφέρεται να τα θυμάται, γιατί πονάνε την καρδιά μου. Δεν αναρωτιέμαι πλέον και δεν βλέπω μέλλον, απλά υπάρχω και επιβιώνω μετά κόπων και βασάνων να αντέξω την θολούρα και την μετριότητα της ζωής μου. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειαζόταν να κάνεις εσύ ενδιαφέρον την ζωή μου, πρέπει μόνη μου να βρω την άκρη και ας μου πάρει χρόνια ολόκληρα, θα πρέπει να αντέξω στην κακοκαιρία και τους κραδασμούς της ψυχής. Μην ανησυχείς και μη ρωτάς για εμένα. Να είσαι καλά. Να προσέχεις πολύ.

Θα έρθει η μέρα που θα σηκωθώ από το κρεβάτι, θα φάω κάτι, θα ξεκινήσω τις δουλειές μου και τότε θα περάσει αυτή η σκέψη από το μυαλό μου: “ωππ, δεν τον σκέφτηκα σήμερα με το που άνοιξα τα μάτια μου”. Θα έρθει αυτή η μέρα που θα ντυθώ και θα βαφτώ χωρίς να σκέφτομαι εσένα, που θα βγαίνω από το σπίτι χωρίς να έχω την ελπίδα μήπως σήμερα σε συναντήσω. Θα έρθει η μέρα που θα περνάω καλά μόνη μου, με παρέα και όλες τις ώρες τις ημέρας θα είμαι κομπλέ χωρίς να περνάς εσύ από το μυαλό μου. Θα έρθει η μέρα που θα κάθεσαι πίσω μου και θα είναι σαν να μην υπάρχεις. Θα έρθει η μέρα που δεν θα υπάρχεις πλέον στην ζωή μου και θα νιώθω καλά με αυτό. Ίσως εκείνη την ημέρα, ίσως, δω ένα μήνυμα σου, ίσως με πιάσεις να μου μιλήσεις από κοντά να μου πεις ότι δεν μοιάζω με καμία και μπέρδεψες την προσοχή μου με οτιδήποτε άλλο και θα ξέρεις καλύτερα από τον καθένα πόσο λάθος έκανες τον πρώτο καιρό και δεν ήσουν εκεί για εμένα. Θα νιώθεις πως καμία δεν με φτάνει και πως είμαι η μόνη που αξίζω την προσοχή σου, αλλά θα είναι αργά, γιατί θα έχει έρθει εκείνη η μέρα που θα σε έχω ξεχάσει τελείως.

Δεν είναι δάκρυα λύπης, είναι δάκρυα στεναχώριας. Δεν ξέρω άμα γράφουν το όνομα σου, ξέρω πως είναι δικά μου. Καίνε στα μάτια μου από την ώρα που μου είπες “δεν μπορώ”, καίνε τα μάγουλα μου, η καρδιά μου όμως παραμένει παγωμένη και δεν έχει χάσει χτύπο ούτε ένα λεπτό. Έχω μείνει άναυδη και δεν μπορώ να σκεφτώ. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα είμαι πλέον. Το μόνο που νιώθω είναι κενό και στεναχώρια. Έχει κολλήσει το μυαλό μου στο τίποτα, δεν υπάρχει κάτι να με κάνει χαρούμενη ή περισσότερο στεναχωρημένη.

Εγώ θέλω να σε βλέπω, να σε βλέπω να χαμογελάς, να σε βλέπω να μιλάς, να κάθεσαι ήσυχος, να σε βλέπω με την άκρη του ματιού μου, να σε βλέπω μπροστά μου και να μας χωρίζουν 2 εκατοστά. Θέλω να σε βλέπω γιατί μου φτιάχνεις την διάθεση, γιατί είσαι ένα αίσθημα από την πρώτη ματιά και έχω να νιώσω δύο χρόνια. Και ας μην είμαστε ποτέ μαζί και ας μη μου μιλάς, θέλω να σε κοιτάω και να θυμάμαι όσα μου έχεις κάνει και άρχισα να νιώθω καλά. Οπότε αφήνω ηττοπάθειες εδώ, αφήνω οτιδήποτε με πήγε πίσω και με έκανε να νιώθω άσχημα. Το κάνω για εμένα, για να είμαι εγώ καλά και να ξέρω ότι ακόμα η καρδιά μου χτυπάει ακόμα και για κάποιον που δεν θα έχω. Ευχαριστώ που έκανες την καρδιά μου να χτυπήσει μετά από χρόνια. Δεν σου κρατάω κακία, αλήθεια.